ตั๊กแตนตำข้าว

เผยแพร่งานวิจัยล่าสุดของพวกเขาในCurrent Biologyทีมงานที่ Newcastle University สหราชอาณาจักรได้ค้นพบว่าการมองเห็น 3 มิติของตั๊กแตนตำข้าวทำงานแตกต่างจากรูปแบบการมองเห็น 3 มิติทางชีวภาพที่รู้จักกันก่อนหน้านี้ทั้งหมด การมองเห็นแบบ 3 มิติหรือสเตอริโอช่วยให้เราสามารถหาระยะห่างจากสิ่งที่เรามองเห็นได้ ดวงตาของเราแต่ละคนมองเห็นโลกที่แตกต่างกันเล็กน้อย สมองของเราผสานสองมุมมองนี้เพื่อสร้างภาพเดียว ในขณะที่ใช้ความแตกต่างระหว่างสองมุมมองเพื่อคำนวณว่าสิ่งต่างๆ อยู่ไกลกันแค่ไหน แต่มนุษย์ไม่ใช่สัตว์ชนิดเดียวที่มีวิสัยทัศน์แบบสเตอริโอ สัตว์อื่นๆ ได้แก่ ลิง แมว ม้า นกฮูก และคางคก แต่แมลงชนิดเดียวที่ทราบว่ามีการมองเห็นแบบสเตอริโอคือตั๊กแตนตำข้าว จะตาแมลง? ทีมงานที่สถาบันประสาทวิทยาศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยนิวคาสเซิลที่ได้รับทุนจาก Leverhulme Trust กำลังตรวจสอบว่าการมองเห็น 3 มิติของตั๊กแตนตำข้าวทำงานในลักษณะเดียวกับของมนุษย์หรือไม่ เพื่อตรวจสอบสิ่งนี้ พวกเขาได้สร้างแว่นตา 3 มิติสำหรับแมลงชนิดพิเศษซึ่งติดกาวชั่วคราวด้วยขี้ผึ้ง ในโรงภาพยนตร์แมลง 3 มิติ พวกเขาสามารถฉายภาพยนตร์ของเหยื่ออันโอชะให้ตั๊กแตนตำข้าว ซึ่งดูเหมือนจะลอยอยู่ตรงหน้าตั๊กแตนตำข้าว ภาพลวงตานั้นดีมากจนตั๊กแตนตำข้าวพยายามจับมัน ตอนนี้นักวิทยาศาสตร์สามารถแสดงตั๊กแตนตำข้าวได้ ไม่เพียงแต่ภาพยนตร์ธรรมดาๆ ของแมลงเท่านั้น แต่ยังแสดงรูปแบบจุดที่ซับซ้อนที่ใช้ในการตรวจสอบการมองเห็น 3 มิติของมนุษย์ สิ่งนี้ทำให้พวกเขาสามารถเปรียบเทียบการมองเห็น 3 มิติของมนุษย์และแมลงได้เป็นครั้งแรก มนุษย์เก่งมากในการดู 3 มิติในภาพนิ่ง เราทำเช่นนี้โดยการจับคู่รายละเอียดของภาพที่เห็นในตาแต่ละข้าง แต่ ตั๊กแตนตำข้าว จะโจมตีเหยื่อที่เคลื่อนไหวเท่านั้น ดังนั้น 3D ของพวกมันจึงไม่จำเป็นต้องทำงานในภาพนิ่ง ทีมงานพบว่าตั๊กแตนตำข้าวไม่ใส่ใจกับรายละเอียดของภาพ แต่มองหาจุดที่ภาพมีการเปลี่ยนแปลง สิ่งนี้ทำให้การมองเห็น 3 มิติของตั๊กแตนตำข้าวแข็งแกร่งมาก แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะทำให้ภาพของดวงตาทั้งสองแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ตั๊กแตนตำข้าวก็ยังสามารถจับคู่กับสถานที่ที่สิ่งต่าง ๆ กำลังเปลี่ยนแปลงได้ พวกเขาทำเช่นนั้นแม้ในขณะที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้ ดร. วิเวก นิตยานันดา นักนิเวศวิทยาเชิงพฤติกรรมจากมหาวิทยาลัยนิวคาสเซิลกล่าวว่า "นี่เป็นรูปแบบใหม่ของการมองเห็น 3 มิติเนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาแทนที่จะเป็นภาพนิ่ง" "ในตั๊กแตนตำข้าว มันอาจจะถูกออกแบบมาเพื่อตอบคำถาม 'มีเหยื่อในระยะที่เหมาะสมที่ฉันจะจับได้หรือไม่'" ส่วนหนึ่งของการวิจัยที่กว้างขึ้น นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยนิวคาสเซิลได้พัฒนาแขนตั๊กแตนตำข้าวอิเล็กทรอนิกส์ซึ่งเลียนแบบท่าทางที่โดดเด่นของแมลง Dr. Ghaith Tarawneh เพื่อนร่วมทีมจาก School of Engineering กล่าวเสริมว่า "หุ่นยนต์หลายตัวใช้การมองเห็นแบบสเตอริโอเพื่อช่วยนำทาง แต่ปกติแล้วจะอาศัยสเตอริโอที่ซับซ้อนของมนุษย์ เนื่องจากสมองของแมลงมีขนาดเล็กมาก รูปแบบการมองเห็นแบบสเตอริโอของพวกมันจึงไม่สามารถ ไม่ต้องการการประมวลผลด้วยคอมพิวเตอร์มากนัก ซึ่งหมายความว่าสามารถค้นหาแอปพลิเคชันที่มีประโยชน์ในหุ่นยนต์อัตโนมัติพลังงานต่ำได้"