ศิลปะการต่อสู้

งานวิจัยนี้ดำเนินการโดยผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมสัตว์จาก School of Biological and Marine Sciences ของมหาวิทยาลัย Plymouth พวกเขาวิเคราะห์การแข่งขันศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานของชายและหญิงเกือบ 550 รายการ ซึ่งจัดขึ้นระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ 2019 ถึงมีนาคม 2020 โดยใช้ข้อมูลที่รวบรวมสำหรับ Ultimate Fighting Championship (UFC) ข้อมูลดังกล่าวรวมถึงเปอร์เซ็นต์ของการโจมตีที่มีนัยสำคัญซึ่งลงสู่เป้าหมายอย่างแน่นหนา (การวัดทักษะ) จำนวนการโจมตีที่พยายามต่อวินาที (การวัดความแข็งแกร่ง) ผลลัพธ์ของการชกและตัดสินโดยน็อกเอาต์หรือกรรมการ ' การตัดสินใจ. ผลปรากฏว่าในการชกทั้งหมด ผู้ชนะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายมากกว่าผู้แพ้ แต่ลักษณะการแสดงนี้มีความสำคัญมากกว่าสำหรับการชกที่ตัดสินผ่านการตัดสินของกรรมการ เมื่อเทียบกับการจบด้วยการน็อกเอาต์หรือการน็อกเอาต์ทางเทคนิค การต่อสู้อย่างชำนาญ (การจู่โจมที่สำคัญกว่า) ยังเพิ่มโอกาสในการชนะด้วย การต่อสู้ที่มีทักษะยังช่วยเพิ่มผลของความแข็งแกร่งต่อความสำเร็จ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม อัตราการโจมตียังคงเป็นปัจจัยหลักที่กำหนดความสำเร็จใน การต่อสู้ ที่ประเมินโดยกรรมการ ดร. ซาร่าห์ เลน นักวิจัยหลังปริญญาเอกและผู้เขียนนำการศึกษากล่าวว่า "กีฬา MMA เป็นกีฬาที่เคลื่อนไหวเร็ว และหนึ่งในข้อเสนอแนะจากการวิจัยของเราก็คือ ผู้ตัดสินอาจประเมินความแข็งแรงได้ง่ายกว่าทักษะ ซึ่งในทางกลับกัน ทำให้พวกเขาประเมินค่ามันสูงเกินไปเมื่อทำการตัดสินใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการชกที่ยาวนานขึ้นซึ่งนักสู้คนหนึ่งหมดยางเร็วกว่าและมองเห็นความแตกต่างของพละกำลังได้ง่ายกว่าความก้าวหน้าของเทคโนโลยีเช่นการเล่นซ้ำทันทีอาจตอบโต้สิ่งนี้ได้ ของการโจมตีมีแนวโน้มที่จะยังคงเป็นลักษณะการทำงานที่สำคัญที่สุดสำหรับชัยชนะโดยการตัดสินใจ" การศึกษาซึ่งตีพิมพ์ในBiology Lettersได้รับทุนสนับสนุนจากสภาวิจัยเทคโนโลยีชีวภาพและวิทยาศาสตร์ชีวภาพ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับบทบาทของทักษะในการประกวดสัตว์ งานวิจัยดังกล่าวมุ่งเน้นไปที่พฤติกรรมของปูเสฉวนที่ต่อสู้เพื่อแย่งชิงความเป็นเจ้าของเปลือกหอยทากที่ว่างเปล่าซึ่งพวกมันอาศัยการปกป้อง อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนการศึกษาในปัจจุบัน ซึ่งเคยวิเคราะห์พฤติกรรมการต่อสู้ของสัตว์ทะเลชนิดอื่นๆ มาก่อน กล่าวว่า การสังเกตการแข่งขันของมนุษย์อาจมีผลกระทบต่ออาณาจักรสัตว์ Mark Briffa ศาสตราจารย์ด้านพฤติกรรมสัตว์และผู้เขียนร่วมของการศึกษากล่าวเสริมว่า "กีฬาการต่อสู้ของมนุษย์เป็นสถานการณ์ที่ไม่เหมือนใครในการสำรวจว่าลักษณะการแสดง เช่น ทักษะและพละกำลังนั้นถูกรับรู้อย่างไร ทั้งจากผู้เข้าร่วมและผู้สังเกตการณ์ อย่างไรก็ตาม เนื่องจาก ปัญหาด้านการสื่อสารที่ชัดเจน ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับความแม่นยำในการต่อสู้กับสัตว์ที่ใช้ตัดสินความสามารถของคู่ต่อสู้ในวงกว้าง "สิ่งที่เรารู้ก็คือผู้ยืนดูมักจะสังเกตและประเมินการแสดงของนักสู้เพื่อเลือกคู่ผสมพันธุ์ในอนาคตหรือเรียนรู้ว่าคู่ต่อสู้คนไหนที่ควรหลีกเลี่ยง นั่นจะแนะนำให้มนุษย์ใช้ลักษณะการแสดงเพื่อประเมินความสามารถในการต่อสู้ดังที่เห็นในการศึกษานี้กำลังถูกทำซ้ำ ที่อื่นในอาณาจักรสัตว์ และนี่คือสิ่งที่เรากำลังสำรวจต่อไปผ่านงานของเรา"