ให้ความรู้เรื่องไก่

Ben Halpern นักนิเวศวิทยาทางทะเลแห่ง UC Santa Barbara ผู้อำนวยการศูนย์การวิเคราะห์และการสังเคราะห์เชิงนิเวศแห่งชาติของ UCSB และผู้เขียนบทความที่ปรากฏในวารสาร Current Biologyกล่าวกุญแจสำคัญอยู่ในฟีด ในความพยายามที่จะยั่วยุโอกาสในการลดแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมที่สำคัญของการผลิตอาหารทั่วโลก เขาและทีมงานระหว่างประเทศได้พิจารณาอย่างลึกซึ้งถึงวิธีการที่เราเลี้ยงสัตว์ที่ได้รับความนิยมอย่างสูงทั้งสองชนิดนี้เพื่อการบริโภค โดยเน้นที่พลวัตระหว่างผืนดินและทะเลโดยเฉพาะ . “ไก่เป็นอาหารปลาจากมหาสมุทรเช่นเดียวกับปลาแซลมอน และปลาแซลมอนเป็นอาหารที่ได้จากพืชผล เช่น ถั่วเหลือง เช่นเดียวกับไก่” Halpern กล่าวเมื่อเปรียบเทียบไก่เนื้อที่เลี้ยงแบบอุตสาหกรรมกับปลาแซลมอนที่เลี้ยงในฟาร์ม (ปลาแซลมอน ปลาเทราท์ทะเล และปลาถ่าน) . นอกจากการปลูกพืชบนบกแล้ว ไก่ยังได้รับอาหารปลาป่นและน้ำมันปลา ในขณะที่ปลาแซลมอนซึ่งปกติจะกินปลาอื่นๆ จะถูกเลี้ยงด้วยอาหารสัตว์บก เช่น พืชน้ำมัน ถั่วเหลือง และข้าวสาลี "ในแง่หนึ่ง" เขาตั้งข้อสังเกต "เรามี 'ไก่แห่งท้องทะเล' จริงๆ" นักวิจัยพบว่า 95% ของรอยเท้าทางสิ่งแวดล้อมสะสมของทั้งสองรายการ (การปล่อยก๊าซเรือนกระจก มลพิษทางสารอาหาร การใช้น้ำจืด และการรบกวนเชิงพื้นที่) มีความเข้มข้นน้อยกว่า 5% ของโลก โดยมีความทับซ้อนเชิงพื้นที่ 85.5% ระหว่างผลิตภัณฑ์ทั้งสอง เนื่องจากส่วนใหญ่ใช้วัตถุดิบอาหารสัตว์ร่วมกัน จากการศึกษาพบว่า แรงกดดันสะสมทั้งหมดจากการผลิต ไก่ นั้นสูงที่สุดในสหรัฐอเมริกา จีน และบราซิล สำหรับปลา ความกดดันสะสมสูงสุดจะพบได้นอกชายฝั่งของชิลี เม็กซิโก และจีน โดยมีแรงกดดันบางส่วนบนบกเนื่องจากการเพาะเลี้ยงปลาแซลมอน นอกจากนี้ นักวิจัยยังพบว่าในขณะที่ไก่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่าปลาแซลมอนที่เลี้ยงถึง 9 เท่า แต่ก็มีผลผลิตมากกว่าปลาแซลมอนถึง 55 เท่า ซึ่งมีประสิทธิภาพมากเนื่องจากวงจรการสืบพันธุ์ของไก่รวดเร็วมาก โดยใช้เวลา 6-8 สัปดาห์ในการฆ่าให้ได้น้ำหนักเมื่อเทียบกับ หนึ่งถึงสองปีสำหรับปลาแซลมอน ภายใน 5% ของโลกที่ต้องแบกรับแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมจากการผลิตไก่และแซลมอน มีการเปลี่ยนแปลงในประสิทธิภาพด้านสิ่งแวดล้อมของวิธีการเลี้ยง ตัวอย่างเช่น ในกรณีของไก่ สหรัฐอเมริกา (ผู้ผลิตไก่รายใหญ่ที่สุดของโลก) และบราซิล (รายใหญ่อันดับสอง) มีประสิทธิภาพมากกว่าจีน (รายใหญ่อันดับสาม) นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างระหว่างแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมที่สัมพันธ์กับปริมาณปลาแซลมอนที่ผลิตได้ซึ่งแตกต่างกันไปตามภูมิศาสตร์ ซึ่งบ่งชี้ถึงโอกาสในการปรับปรุงประสิทธิภาพในขณะที่ลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมให้น้อยที่สุด ไก่และปลาแซลมอนเป็นแหล่งโปรตีนที่ได้รับความนิยมมากที่สุด และจากข้อมูลของนักวิจัยพบว่าค่อนข้างมีประสิทธิภาพต่อสิ่งแวดล้อมเมื่อเปรียบเทียบกับการผลิตโปรตีนจากสัตว์อื่นๆ เช่น เนื้อวัวและเนื้อหมู อย่างไรก็ตาม ขนาดของการผลิตและความเหลื่อมล้ำในแง่ของผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมทำให้เกิดคำถามที่น่าสนใจเกี่ยวกับความเชื่อมโยงที่ละเอียดอ่อนระหว่างการผลิตโปรตีนในทะเลและบนบก ซึ่งในทางกลับกันอาจเป็นโอกาสในการส่งเสริมความยั่งยืน ในขณะเดียวกัน การศึกษาเน้นย้ำถึงความสำคัญของการบูรณาการนโยบายด้านอาหารทั่วทั้งอาณาจักรและภาคส่วนต่างๆ เพื่อพัฒนาความยั่งยืนของระบบอาหาร ตามรายงานของนักวิจัย Halpern กล่าวว่า "เราสนใจที่จะทำความเข้าใจว่าอาหารสำคัญและโดดเด่นทั้งสองชนิดนี้มีผลกระทบต่อโลกของเราอย่างไรและเปรียบเทียบกันอย่างไร" Halpern กล่าว "ฉันรู้จากการวิจัยที่ผ่านมา ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เราเลี้ยงสัตว์เป็นส่วนสำคัญของสิ่งที่กำหนดรอยเท้าทางสิ่งแวดล้อมของพวกมัน แต่ฉันไม่คิดว่าไก่และปลาแซลมอนที่เลี้ยงในฟาร์มจะคล้ายกันมาก สุภาษิตโบราณที่ว่า 'เรา เป็นสิ่งที่เรากิน' ใช้กับสัตว์เลี้ยงในฟาร์มด้วย!"